Շնորհակալ Եմ Քեզ, Զինուո՛ր, Որ Մանկութեան Երազս Հայացուցիր

Իւրաքանչիւրն ունի մանկութեան իր հերոսը` իրական ու մտացածին, մէկը, որուն կը փորձէ նմանիլ կամ գտնել: Իմ հերոսս` զինուոր էր, որուն «հանդիպած» էի երբ դեռ 4-5 տարեկան էի:

… Կը յիշեմ` ինչպէս կը փայլէին մեր աչքերը, երբ հեռուէն կը տեսնէինք անոնց` զինուորներուն: Անմիջապէս կը հաւաքուէինք մանկապարտէզի ցանկապատին մօտ ու կը փորձէինք մեր փոքրիկ ձեռքերը դժուարութեամբ դուրս հանել վանդակաճաղերու արանքէն ու մանկան համարձակութեամբ բացականչել. «Դրո՛ւգ, դաւա նշան» (ընկե՛ր, նշան (կրծքանշան) տուր): Ո՞վ  մեզի սովորեցուցած էր կէս` ռուսերէն, կէս` հայերէն այդ նախադասութիւնը` չեմ գիտեր: Միայն կը յիշեմ, թէ ինչպէս կ’ուրախանայինք, երբ մեր ափին մէջ կը յայտնուէին աստղի, հրասայլի պատկերներով փոքրիկ կրծքանշաններ, որոնք ամուր սեղմելով մեր ձեռքին մէջ` անմիջապէս կը հեռանայինք, որպէսզի ոեւէ մէկը չփորձէր խլել զայն:

Այդ օրուընէ Զինուորը դարձաւ իմ փոքր ու մեծ ուրախութիւններուs հերոսը: Ինչպէս կ’երազէի անոր նմանիլ: Յաճախ կ’ըսէի` երբ մեծնամ, զինուոր պիտի դառնամ: Բայց…, միշտ չէ, որ երազը մարմին կը ստանայ: Ապրելուն` միշտ կը ծնին նոր երազանքներ, հերոսներ: Իսկ նախորդները կը շարունակեն ապրիլ յաճախ ուրիշ անուններով:

Իմ հետս մեծնալով` մանկութեանս Զինուորը երազէն դարձաւ երազանք, ուժի, քաջութեան խորհրդանիշ ու Մէկը, որուն կը փնտռէի շատերու աչքերուն մէջ: Կը փնտռէի` ապրած կեանքիս բոլոր կայարաններուն, բայց` ապարդիւն: Յաճախ կը մտածէի` գուցէ չեմ գտներ, որովհետեւ ան «օտար» էր, հայու դէմք չունէր` սպիտակամաշկ էր, կապուտաչեայ, կը խօսէր այն ժամանակ ինծի համար անհասկնալի լեզուով, ու այդ պատճառով ալ երեւի մանկութեանս պէս մնացած էր ինչ-որ տեղ` հեռուն:

Ես Անոր գտայ մէկ տարի առաջ:

… 2016 թուականի Ապրիլը բեկումնային էր շատերուս կեանքին մէջ: Ապրիլեան պատերազմի հերոս տղաները, որոնցմէ շատերը կը շարունակեն ապրիլ մեր կողքին, իսկ միւսները` անմահութեան բարձրութենէն, օգնեցին գտնել շատ բան` հաւատք, յոյս, սէր ու երազ…

Կապուտաչեայ, սեւաչեայ, սպիտակամաշկ, թխամաշկ, սեւահեր ու խարտեաշ Ադամի, Ռոբերտի, Արմենակի, Անդրանիկի, Տիգրանի եւ միւսներու աչքերուն ու սխրանքներուն մէջ, որոնք իրականութեան մէջ նոյն անունը ունին` Հայ զինուոր, ես գտայ զայն, ինչ որ հետս էր դեռ մանկութենէս` ուժի, քաջութեան, հիմա նաեւ հպարտութեան խորհրդանիշ դարձած Զինուորին: Հերոս, որն այլեւս հայկական մարմին ու հոգի ունի, որ կը խօսի ու կը պայքարի հայերէն, կը սովորեցնէ ապրիլ ու սիրել հայերէն…

Իր երազանքները զոհելով` Հայ զինուորը մարմին տուաւ իմ երազանքիս, որ այլեւս կը շարունակէ ապրիլ նոր գոյնով` շաղախուած ցաւի ու հպարտութեան երբեք չմարող երանգներով: Քանի դեռ կ’ապրիմ, միշտ պիտի յիշեմ եւ խոնարհիմ քեզի, Հա՛յ զինուոր` անդադար շշնջալով. «Շնորհակա՛լ եմ քեզ, որ մանկութեան երազս հայացուցիր…»:

Լուսինէ Աբրահամեան

Լուսանկարին մէջ` Արցախեան քառօրեայ պատերազմի մասնակից Յարութ Մնացականեան

Աղբիւրը` «Հայերն այսօր»