Հոգեւոր Օր Մը Հալէպի Հ.Բ.Ը.Մ. Լ. Նաճարեան Վարժարանէն Ներս

«Այս առտուան արեւը արեւելքէն չծագեցաւ, այլ ծագեցաւ Լ. Նաճարեան վարժարանէն»։ Այսպէս կ՛արտայայտուէր Բերիոյ Թեմի առաջնորդ Շահան արքեպիսկոպոս իր եզրափակիչ խօսքին մէջ՝ ներկայ ըլլալէ ետք Հ.Բ.Ը.Մ. հանդիսասրահէն ներս կազմակերպուած աշակերտական այն ձեռնարկին, որուն ընթացքին նախ կատարուեցաւ հայերէն նորատիպ գիրքի մը ներկայացումը, այնուհետեւ ալ պարգեւատրուեցաւ վարժարանին վերջին տարուան ամենափայլուն մէկ շրջանաւարտուհին։

Արդարեւ, ոգեւոր ու ցնծալից օր մը եղաւ 14 Նոյեմբերը, Լ. Նաճարեան վարժարանի ուսանողութեան ու պատասխանատուներուն համար հաւասարապէս։ Սրբազան հօր այցելութիւնը երկար ատենէ իվեր կը սպասուէր։ Ու երկու առիթներ խթանեցին ատիկա։ Շահան սրբազան ջերմօրէն ընդունուեցաւ դպրոցի մայր դրան սեմէն իսկ։ Հ.Բ.Ը.Մ. վարչականներ ու միութեան Կրթական Յանձնախումբի անդամներ հոգեւոր մեր պետը առաջնորդեցին տեսչարան, ուր, պետական արաբ տնօրէնին ալ ներկայութեան, մտերմիկ զրոյց մը ծաւալեցաւ։

Սրբազան հայրը նախ առաջնորդուեցաւ դպրոցին մանկապարտէզի բաժինը, ուր մի առ մի շրջեցաւ գրեթէ բոլոր դասասենեակները։ Զրուցեց մանուկներուն հետ, կատակներ ըրաւ անոնց հետ, լուսանկարուեցաւ, մանկական բարբառով երգեր ունկնդրեց։ Այնուհետեւ, սրբազանը իջաւ «Նազարեան» հանդիսասրահ, ուր աշակերտութիւնը իրեն կը սպասէր արդէն։ Այստեղ գործադրուեցաւ գրական կոկիկ ձեռնարկ մը, զոր վարեց միջնակարգի տեսչուհիներէն Սիւզի Քէշիշեան։ Նախ ողջոյնի սրտազեղ ուղերձ մը արտասանեց դպրոցի տնօրէնուհին՝ օրդ. Գայեանէ Թիւմպալեան, որ շեշտը դրաւ եկեղեցի-դպրոց յարաբերութեան անհրաժեշտութեան վրայ։ Յետոյ անդրադառնալով սրբազան հօր մտաւորական արժանիքներուն, յիշեցուց որ ան պատերազմի տարիներուն իսկ շարունակ քաջալեր հանդիսացաւ գրողներուն, չդադրեցաւ գիրքեր հրատարակելէ Հալէպի մէջ, միշտ այդ գիրքերը օժտելով նաեւ հիւթեղ նախաբաններով։

Գրական մթնոլորտ մը տիրապետել սկսաւ սրահին մէջ՝ երբ քերթուածներ արտասանուեցան Մեծարենցէն (Աննա-Մարիա Պարսումեան, ԺԱ. կարգէն) ու Ժագ Յակոբեանէն (Կարօ Մէյխանաճեան, Է. կարգէն)։ Յետոյ կատարուեցաւ վարժարանի հայերէնաւանդ ուսուցիչներէն Լեւոն Շառոյեանի նորատիպ «Դեգերումներ հայ գիրի ու պատմութեան գետեզրին» ժողովածուին Բ. հատորին ծանօթացումը։ Այս ներկայացումը սակայն իւրայատուկ էր, տարբեր՝ գիրքերու ընթացիկ շնորհանդէսներէն։ Գիրքը ներկայացուեցաւ վարժարանին անցեալ տարուան շնորհալի շրջանաւարտներէն երկու մանկամարդուհիներու՝ Սէրլի Գուզուեանի եւ Մեղրի Տարագճեանի, փոխասացութեամբ։ Անոնք բոլորովին իրենց սեփական կարողութեան վրայ ապաւինած՝ գեղեցիկ, անվրէպ ու դիւրասահ հայերէնով մը բեմին վրայ կենդանի խօսակցութեամբ իրարու պատմեցին նորատիպ հատորէն իրենց ստացած թարմ տպաւորութիւնները, հետաքրքրական դիտարկումներով ու արագ ակնարկներով։ Ներկայացումը յաջող էր ու տպաւորիչ։

Այնուհետեւ իր սրտի խօսքն արտասանեց նորատիպ գրքին հեղինակը՝ Լեւոն Շառոյեան։ Ան յայտնեց թէ իր առօրեային մէջ ամէնէն երջանիկ պահը այն է՝ երբ կը նստի համակարգիչին առջեւ ու կը սկսի անոր ճերմակ պաստառին վրայ գրել էջեր ու էջեր՝ Մեսրոպ Մաշտոցի հնարած 1600-ամեայ հայերէն տառերով։ Ուշադրութիւն հրաւիրեց մեր տառերուն զմայլելի գեղեցկութեան վրայ, ու նկատել տուաւ որ գիրերու գիւտը այնքան հրաշալի դէպք մըն էր, որ մեր հին պատմիչները աստուածային միջամտութեան մը ներգործութիւնը տեսած էին անոր մէջ…։

Շառոյեան թելադրութիւններ կատարեց ընթերցումի բարիքներուն մասին ու վերջաւորութեան նշեց, որ լեզուն կ՛ապրի ու կենդանի կը պահուի՝ եթէ գործածուի, օգտագործուի ամէնօրեայ դրութեամբ։

Ձեռնարկին Բ. մասին մէջ, բեմ հրաւիրուեցաւ դպրոցի անցեալ տարուան փայլուն շրջանաւարտներէն Նաթալի Նաճարեան, որ Հալէպի հայկական հինգ երկրորդական վարժարաններուն մէջ կրցած էր հաւաքել պաքալորիայի բարձրագոյն նիշը։ Բացառիկ մրցանիշ մըն էր ասիկա, զոր ուզած էր ազնուօրէն գնահատել քուէյթաբնակ ծանօթ բարերար Կիրակոս Գույումճեան, անոր յղելով 1500 տոլարի պարգեւ մը։ Այս պարգեւը մրցանակակիրին յանձնուեցաւ առաջնորդ սրբազան հօր ձեռամբ։

Նաթալի Նաճարեան կարճ բայց իմաստալից ելոյթով մը իր շնորհակալութիւնը յայտնեց բարերարին, Շահան սրբազանին ու դպրոցի տեսչութեան։ Հուսկ բանքը արտասանեց Շահան սրբազան, որ յայտնի էր որ շատ գոհ մնացած էր առաւօտեան այս դպրոցական ձեռնարկէն։ Ան յիշեցուց, որ բարեբախտաբար Հալէպը դեռ պարպուած չէ իր մտաւորականներէն ու կրթական մշակներէն, որոնց ամէնէն գործունեայ ներկայացուցիչը սեպեց Լեւոն Շառոյեանը։

Սրբազանը վեր առաւ Բարեգործականի կրթանուէր գործունէութիւնը եւ անուղղակի կերպով ակնարկելով հայերէն գրելու վարժութեան կամ դժկամութեան, աշակերտներուն թելադրեց, որ իրենց առձեռն հեռաձայնին ու ընկերային ցանցերուն վրայ միշտ ու միշտ հայերէն ու հայատառ գրեն ու այդ կերպով՝ կենսունակ պահեն մեր լեզուն։

Նշենք, որ գեղեցիկ նախաձեռնութեամբ մը՝ առաջնորդ սրբազանը Շառոյեանի «Դեգերումներ» հատորէն տրցակներ ուղարկած էր դպրոց՝ մէկական օրինակ իբրեւ նուէր յանձնուելու համար ԺԱ. կարգի բոլոր աշակերտներուն եւ վարժարանի հայերէնաւանդ ուսուցիչներուն։

Scroll Up