«Յաղթանակս Նպաստեց, Որ Վերջնականապէս Հաստատուիմ Հայաստանի ՄԷջ». Պօղոս Եղիազար

Պոլսահայ հայրենադարձ օփերայի երգիչ Պօղոս Եղիազարին մինչեւ հիմա մարդիկ կը յիշեն իբրեւ «Ալֆրետի սենեակում»  հեռուստանախագիծի սփիւռքահայ մասնակիցը, որ իր անմիջական ու անկեղծ պահուածքով կրցաւ յաղթանակի հասնիլ: Հէնց այդ յաղթանակն ալ Պօղոսին համար դարձաւ հայրենի  եզերքին  վրայ հիմնովին  հաստատուելու գրաւականը, որուն մասին, եւ ոչ միայն, «Հայերն այսօր»-ը զրուցած է անոր հետ:

–Իւրաքանչիւր հայրենադարձ Հայաստան տեղափոխուելու իր ինքնատիպ պատմութիւնն ունի .հետաքրքիր է իմանալ, թէ դուք ինչպէս բռնեցիք հայրենադարձութեան ուղի՞ն:

-Հայրենադարձուելուս հիմնական պատճառը ԵՊՀ բանասիրութեան բաժանմունքի հայագիտական բաժինի մէջ բարձրագոյն կրթութիւն ստանալը եղած է : Քանի որ Կ. Պոլսոյ մէջ տասներկու տարի յաճախած էի հայկական վարժարաններ, ուսուցիչներս քաջալերեցին գալ` հայերէնն աւելի զարգացնելու եւ ամրապնդելու նպատակով: Մինչ այդ ալ Հայրենիքի հետ կապը կը պահպանէինք ազգականներու միջոցով, որոնք, դժբախտաբար, Սպիտակի 1988 թուականի երկրաշարժի հետեւանքով մահացան:

Ինչպէս պատմաբան, բանաստեղծ Ղեւոնդ Ալիշան կ՛ըսէր` ամբողջ Հայրենիքը փողոց առ փողոց, քաղաք առ քաղաք գիտէինք նկարներով: Արդէն Հայրենիքը մօտիկէն տեսնելու պարտաւորութիւն  յառաջացած էր  մօտս, եւ ծնողներուս յորդորներուն հետեւելով` 1999թ. դեկտեմբեր 14-ին բռնեցի Հայաստան բերող ուղին:

-Հայրենադարձուելէ յետոյ ամենագլխաւոր մարտահրաւէրը ո՞ր դարձաւ Ձեզի համար:

-Սկզբնական շրջանին ամենամեծ խնդիրը արեւելահայերէնի ու արեւմտահայերէնի լեզուական պատնէշի յաղթահարումը դարձաւ, յատկապէս` խօսակցական բառապաշարին մէջ օգտագործուող օտարալեզու բառերու, որոնք ամէն անգամ լսելուս` ականջիս խորթ կը հնչէին: Այս առումով  հետս հումորային, զուարճալի շատ պատմութիւններ  տեղի ունեցած են, որոնք մինչեւ հիմա ընկերներով յիշելնուս` կը ծիծաղինք:

Իսկ ընկերական շրջապատս, տարիներու ընթացքին հեշտութեամբ ձեւաւորեցի` թէ՛ համալսարանէն, թէ՛ առօրեայ շփումներէն:

-Ձեր առջեւ կանաչ լոյս վառեցաւ նաեւ 2001 թուականին «Ալֆրետի սենեակում» հեռուստաշոուի ժամանակ յաղթող ճանաչցուելէ յետոյ: Ին՞չ տուաւ Ձեզի մասնակցութիւնն այդ նախագիծին:

-«Ալֆրետի սենեակում» հաղորդաշարն, իսկապէս, անկիւնադարձային եղաւ ինծի համար: Դրական փոփոխութիւններու արդիւնքով` աշխատանքային տարբեր առաջարկներ ստացայ: Ի դէպ, նախագիծի նախընտրական փուլի վերջին օրը  միայն գացած եմ մասնակցելու հարցազրոյցին:

Նախ որոշեցի հեռուստաշոուին մասնակցիլ անձս փորձելու համար: Ատոր արդիւնքով հասկցայ, որ բնաւորութեամբ աւելի հաստատակամ դարձայ, եւ որ ամենակարեւորն է, ճանաչում ձեռք բերելէ յետոյ «աստղային» հիւանդութեամբ երբեք չտառապեցայ: Կը կարծեմ` այդ յաղթանակը նպաստեց, որ հայրենի հողին վրայ վերջնականապէս հաստատուիմ: Իսկ շահած գումարէս եկամտահարկ վճարելէ յետոյ, սկսայ երաժշտական կրթութեամբ զբաղուելու:

-Երաժշտական հիմք ունեցա՞ծ էք:

-Պոլսոյ մէջ երկար տարիներ յաճախած եմ «Սայաթ-Նովա» մանկական, ապա մեծահասակներու երգչախումբը:

Երբ 2004 թուականին համալսարանի վերջին շրջանին  որոշ խնդիրներու պատճառով, դժբախտաբար, տիպլոմային աշխատանքս չկրցայ պաշտպանել,  2005 թուականին ընդունուեցայ Երեւանի Կոմիտասի անուան պետական երաժշտանոցի վոկալ երգեցողութիւն բաժինը: Ընթացքին  քանի մը տեսահոլովակներ նկարահանած եմ, այժմ ալ հրաւէրներու պարագային կը մասնակցիմ համերգներու:

2015 թուականին ՀՀ սփիւռքի նախարարութեան կողմէ իրականացուած «Սթամպուլի հայ համայնքի մշակութային օրեր» համահայկական մշակութային փառատօնի ծիրէն ներս պատիւ  ունեցած եմ ելոյթ ունենալու Հրանդ Տինքին նուիրուած թատերգութեան ժամանակ, որ բացի Երեւանէն, կազմակերպուեցաւ նաեւ Պոլսոյ, Մոնրէալի եւ Նիւ Եորքի մէջ:

-Եթէ տարիներու հեռուէն նայինք, ապա, Ձեր կարծիքով, Հայաստանի մէջ ի՞նչ փոփոխութիւններ արձանագրուած են:

-Կրնամ նշել, որ Հայաստանի մէջ գտնուելու տասնութ տարիներու ընթացքին տարբեր ոլորտներու մէջ զգալի յառաջընթաց նկատած եմ:  Շատ կարեւոր է տնտեսական զարգացումը, յատկապէս` այգեգործութեան եւ գինեգործութեան ոլորտին մէջ, որ, որպէս ազգային արժէք, պէտք է պետական լայն աջակցութիւն եւ հոգածութիւն ստանայ:

Չեմ կրնար չնշել Թաւշեայ յեղափոխութեան մասին, որ լրջագոյն ազդակ է հայ ժողովուրդի ապագայի համար:

Այնչափ կարեւոր կը համարեմ ՀՀ սփիւռքի նախարարութեան ստեղծումը, որմէ յետոյ Հայաստան-Սփիւռք կապերն աւելի ամրապնդուեցան եւ նոր շունչ ստացան:Սերտօրէն կը համագործակցինք նախարարութեան Մերձաւոր Սփիւռքի հետ կապերու վարչութեան աշխատակիցներուն հետ, որոնք միշտ պատրաստակամ արձագանքած են մեր խնդիրներուն:

-Այնուամենայնիւ, ի՞նչ տուած է Ձեզի հայրենադարձութիւնը:

-Չեմ կրնար ըսել ազգային ինքութեան վերադարձած եմ, քանի որ Կ.Պոլսոյ մէջ, բնաւ, հեռու չենք եղած մեր արմատներէն. ամէնուր հայկական շունչն ու ոգին  թեւածած է: Այդ գիտակցումը ստացած ենք մեր ընտանիքներէն, ուսուցիչներէն եւ եկեղեցիէն:

– Ձեր յառաջիկայ ծրագիրները որո՞նք են:

-Արուեստի եւ գործի համադրմամբ  նախագիծ մը իրականցնելու  գաղափար ունիմ:

 Նպատակ ունինք նաեւ ՀՀ սփիւռքի նախարարութեան հետ համագործակցութեամբ Հայաստանի մէջ Պոլսահայերու հասարակական կազմակերպութիւն մը ստեղծել:

-Պօղո՛ս, ո՞  րն է Ձեր երազանքներու Հայաստանը:

-Հիմա այն Հայաստանը կը տեսնեմ, որուն տեսլականով հայրենադարձուեցայ: Շատ ուրախ եմ, որ իմ երազած Հայաստանին մէջ մաս պիտի կազմեմ` յառաջիկային տեսնելով դրական փոփոխութիւններ:

Միշտ պատրաստ եմ ուժերուս եւ հնարաւորութիւններուս սահմանին մէջ օգտակար ըլլալ  երկրիս շէնացման սրբազան գործին: Յոյսով եմ` Հայաստանի մէջ ամէն ինչ լաւ կ՛ըլլայ, եւ հայ ժողովուրդի յոյսերը կ՛արդարանան: Շնորհակալ եմ նաեւ մեր այն երիտասարդներուն, որոնք այս յեղափոխութեան հիմնական խթանը հանդիսացան: Հէնց անոնց է վաղուան Հայաստանը, եւ միասին պէտք է ապրինք, կերտենք այդ դրախտային Հայաստանի մէջ, ուր նաեւ պէտք է աւելի ապահով ապրին գալիք սերունդները:

Գէորգ Չիչեան

Scroll Up