Արեւմտահայերէնի Պահպանումը Հայաստանի ՄԷջ Հաստատուած Սուրիահայու Աչքերով. տեսանիւթ

%d5%ac%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%bd%d5%ab-%d5%be%d5%a1%d5%b6%d5%a1

Սուրիոյ հայ համայնքը Մերձաւոր Արեւելքի ամենահին ու աւանդական համայնքներէն մէկն է, ուր հայերը բնակած են վաղնջական ժամանակներէն: Սուրիահայ համայնքը մեծապէս համալրուեցաւ 1915թ. Հայոց ցեղասպանութենէն մազապուրծ գաղթականներով, որոնք չնայած սկզբնական ժամանակներու դժուարութիւններուն` կրցան յարմարիլ նոր երկրին, ժամանակի ընթացքին սկսան ինքնակազմակերպուիլ որպէս համայնք, որ կը ձգտէր ամէն կերպ պահպանել ազգային ինքնութիւնը:

2012 թուականի Սուրիական պատերազմը շատ բան փոխեց համայնքի կեանքին մէջ: Հայերը աստիճանաբար սկսան գաղթել տարբեր երկիրներ: Անոնցմէ շատերը նախընտրեցին ապաստան գտնել Մայր հայրենիքի մէջ: Հայաստանի մէջ, չնայած հարազատ միջավայրին, սուրիահայերը ունեցան ընդելուզման խնդիր եւ որոշ դժուարութիւններ:

Շատերուն համար ամենատեսանելին արեւելահայերէնի եւ արեւմտահայերէնի տարբերութիւնն է, որ պատճառ դարձած է 4 տարի առաջ Հայաստան հաստատուած Լիւսի Վանա Կարապետեանի համար խնդրիին նայիլ սեփական աչքերով` փոքրիկ տեսանիւթի միջոցով: «Ես Սուրիոյ հայկական համայնքի անդամ եմ, որ այսօր կ’ապրի Հայաստան, եւ նոյնպէս անցած է այն դժուարութիւններու միջով, որուն կը բախուին Հայաստան հաստատուած սուրիահայերը: Քանի որ ապագայ լրագրող եմ, «Կռունկ» խորագիրը կրող տեսանիւթին միջոցով փորձած եմ այս խնդիրը դիտարկել տարբեր տեսանկիւններէ»,-«Հայերն այսօր»-ի հետ զրոյցին ըսաւ  Լիւսի Վանա Կարապետեան: Վերջինս նշեց, որ տեսանիւթը անուանած է «Կռունկ», որովհետեւ կռունկը դարձած է  հայրենասիրութեան եւ հայրենիքի կարօտի խորհրդանիշ:

«Բաւական չէ ազգասէր ու հայրենասէր ըլլալ, պէտք է քիչ մըն ալ լեզուասէր ըլլալ, պէտք է սիրե՛լ, պաշտե՛լ, գգուե՛լ հարազատ մօր հարազատ լեզուն: Միայն այսպիսի սէրը կը բանայ մեր առջեւ մեր լեզուի անհատնում ճոխութիւնը, նրբութիւնը եւ քաղցրութիւնը»,-ըսաւ Լիւսի Վանա Կարապետեան ու աւելցուց. «Կը փափաքէի Հայաստանի մէջ, հայաստանեան եթերով լսել արեւմտահայերէն խօսք»:

Լուսանկարը` Սահակ Մուրադեանի