«Աշխարհի Ամենաթանկ Ու Հարազատ Սնկիւնը Ինծի Համար Հայաստանն Է` Այն Հողը, Որ Կեանք Ու Ազգային Պատկանելութիւն Տուած Է Զիս. Տաթեւ Ամիրեան

Աշխարհի տարբեր երկիրներու մէջ ապրող ու ստեղծագործող մեր հայրենակիցներէն

շատերը, չկտրուելով իրենց արմատներէն, կրնան օտար ափերու վրայ պահել ու պահպանել մեր արուեստի ու մշակոյթի գոհարները, ապրիլ ու ապրեցնել իրենց

արուեստի երկրպագուները հոգեւոր բարձրագոյն արժէքներով, հիացնել ու զարմացնել հայու` մշտահոս տաղանդի իւրօրինակ դրսեւորումներով: Անոնցմէ մէկն ալ ամերիկաբնակ, մեր տաղանդաւոր հայրենակցուհին է` աշխարհահռչակ բեմեր նուաճած երաժշտահան ու դաշնակահար Տաթեւ Ամիրեանը, որուն հետ «Հայերն այսօր»-ի համար ծաւալեցաւ մեր զրոյցը:

-Յարգելի՛ հայրենակցուհի, Ձեր արուեստի երկրպագուները շատ են աշխարհի տարբեր ծայրերու մէջ եւ, բնականաբար, մեր Հայրենիքին մէջ եւս. ե՞րբ կը պատրաստուիք ելոյթ ունենալ Հայրենիքի մէջ եւ ի՞նչ ծրագիրով:

– Հայրենիքի մէջ բազմիցս հանդէս եկած եմ համերգային ծրագիրներով եւ այս տարի նոյնպէս կը ծրագրեմ հանդէս գալ հեղինակային մենահամերգով: Ինչպէս նաեւ` մօտ ապագային կը ծրագրեմ  իրականացնել հայ կին երաժշտահաններու երաժշտութեան փառատօն, որուն ծիրէն ներս կը հնչեն նաեւ իմ ստեղծագործութիւններս:

-Որ՞ն է Ձեր երազած գործը, որ դեռեւս չէք կատարած:

– Քանի որ ես երաժշտահան-դաշնակահար եմ եւ կը կատարեմ հիմնականին մէջ իմ հեղինակային ստեղծագործութիւններս, եւ առ այսօր հանդէս  եկած եմ իմ` միայն մենանուագ եւ կամերային ստեղծագործութիւններու կատարումներով, շատ կ’ուզէի ապագային կատարել նաեւ իմ հեղինակային դաշնամուրային համերգը նուագախումբի ուղեկցութեամբ:

-Երաժշտակա՞ն են Ձեր ակունքները, թէ՞  միայն  ի վերուստ տրուած շնորհը  ուղղորդած է:

– Իմ գերդաստանիս մէջ առհասարակ երաժիշտներ չկան, եւ ես չեմ սերիր երաժիշտներու ընտանիքէ: Ուստի, իմ պարագայիս, այո՛, կարելի է ըսել, որ այդ շնորհը ինծի տրուած է ի վերուստ:

-Սիրելի՛ Տաթեւ, կրնա՞ք առանձնացնել Ձեր համերգներէն ամենայիշարժանը եւ ինչո՞վ  պայմանաւորուած է այդ երեւոյթը:

– Իմ համերգներէս ամենայիշարժանը թերեւս վերջերս կայացած իմ հեղինակային մենահամերգն էր Սան Ֆրանսիսքոյի Սուրբ Յովհաննէս հայկական եկեղեցւոյ մէջ: Սա ԱՄՆ-ի մէջ կայացած իմ առաջին մենահամերգս էր, որուն ընթացքին ես օտարերկրեայ լսարանին ներկայացայ որպէս հեղինակ-կատարող: Մինչ այդ ես բազմիցս հանդէս  եկած էի տարբեր համերգային ծրագիրներով` կատարելով հայ, դասական եւ ժամանակակից երաժշտահաններու  գործեր ու դաշնամուրային յանկարծանուագումներ:

-Դուք երաժշտահան  էք եւ դաշնակահարուհի, ո՞ր մէկը կը  գերակայէ, Դուք  ո՞ւր աւելի կայացած ու արհեստավարժ կը զգաք:

– Ստեղծագործելն ինծի համար միշտ եղած է առաջնային, քանի որ այն զիս  ինքնաարտայայտուելու աւելի մեծ հնարաւորութիւն կ’ընձեռէ: Կը կարծեմ, որ երկու ասպարէզներուն մէջ ալ կրնամ ինքզինքս համարել հաւասարապէս արհեստավարժ, քանի որ երկուքին մէջ ալ զուգահեռաբար կատարելագործուած եմ շուրջ երկու տասնամեակ:

-Ձեր գործերը հիմնականին մէջ  Դուք  կը նուագէք, ինչպէս նաեւ` ուրիշները, որուն կատարումը կրնաք առանձնացնել այդ առումով:

– Ըլլալով դաշնակահար` ես շատ բծախնդիր եմ յատկապէս իմ դաշնամուրային գործերու կատարման հանդէպ եւ միշտ չէ, որ այլ կատարողներու մեկնաբանութիւնը  լիովին կը  գոհացնէ զիս: Ես համագործակցած եմ հայ եւ օտարերկրեայ անուանի շատ դաշնակահարներու հետ, որոնցմէ ամենայաջողը կրնան համարել հայ դաշնակահար, ՀՀ վաստակաւոր արուեստագէտ Հայկ Մելիքեանի հետ իմ համագործակցութիւնս: Որպէս հայ դաշնակահար` ան, թերեւս, ամենաճիշդը կը զգայ եւ կը  մատուցէ իմ երաժշտութիւնս եւ անոր մէջ առկայ հայկականը: Կը ցանկայի նաեւ առանձնացնել  ամերիկացի դաշնակահար Ճեֆրի Ճակոբի եւ Ճափոնցի դաշնակահարուհի Եուկօ Եոշիոկայի կատարումները:

-Տեղեակ եմ, որ Հայող ցեղասպանութեան 100-րդ տարելիցին հետ կապուած` եւս նախաձեռնութիւն  ունեցած էք . կը պատմէ՞ք այդ մասին:

-Ցեղասպանութեան 100-րդ տարելիցի ծիրէն ներս  համերգային կատարումներով հանդէս  եկած եմ Հիւսիսային Քալիֆորնիոյ հայկական եկեղեցիներուն մէջ իրականացուած բարեգործական ձեռնարկներուն, ինչպէս նաեւ` դասախօսութիւններով եւ համերգային ծրագիրներով հանդէս  եկած եմ ԱՄՆ-ի Ֆլորիտայի եւ Քաննեքտիքութի համալսարաններուն մէջ` որպէս հրաւիրուած արուեստագէտ: Ցեղասպանութեան 100-րդ տարելիցին  նուիրուած է նաեւ իմ դոկտորական թեզս, որ  ծաւալուն ստեղծագործութիւն է` դաշնամուրի եւ լարային նուագախումբի համար, եւ որ պաշտպանած եմ 2016 թ-ին, Միսուրիի համալսարանին մէջ` ստանալով Երաժշտական արուեստներու դոկտորի աստիճան:

Նշեմ նաեւ, որ իմ «Waiting For the Dawn» ստեղծագործութիւնը ընդգրկուած է Հայկ Մելիքեանի Հայոց ցեղասպանութեան հարիւրերորդ տարելիցին նուիրուած «Echoes of Altar» ձայնասկաւառակին մէջ, որ թողարկուած է ՀՀ Սփիւռքի նախարարութեան հետ համատեղ:

%d5%bf%d5%a1%d5%a9%d6%87-%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d6%80%d5%b5%d5%a1%d5%b62%d5%bf%d5%a1%d5%a9%d6%87-%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d6%80%d5%b5%d5%a1%d5%b66

-Կը համագործակցիք ՀՀ վաստակաւոր արուեստագէտ, յայտնի դաշնակահար Հայկ Մելիքեանի հետ եւ թողարկած էք «Ortus» `«Սկզբնաղբիւր» կոչուող խտասկաւառակը. ի՞նչ գործեր  ամփոփուած են այդ սկաւառակին մէջ.  Խնդրեմ մանրամասն պատմէք  ատոր նախապատմութիւնը:

– Հայկ Մելիքեանի հետ բախտ ունեցած եմ  համագործակցելու դեռ 2012 թուականէն, երբ անկէ յատուկ նոր ստեղծագործութիւն գրելու առաջարկ ստացայ: Ատկէ ետք ան  բազմիցս կատարած է իմ երաժշտութիւնս Հայաստանի եւ  եւրոպական տարբեր երկիրներու մէջ: Քանի որ ան արդէն որոշ չափով ծանօթ էր իմ գործերուս եւ ատոնցմէ  որոշները արդէն հնչած ու ձայնագրուած էին անոր կատարմամբ, ինքնաբերաբար  անհրաժեշտութիւնը  հասունացաւ ատոնք համախմբելու մէկ ալպոմի մէջ: Որոշեցինք այն անուանել «Ortus», քանի որ այն իմ առաջին ձայնասկաւառակս է եւ կը խորհրդանշէ նորի սկիզբ: Ձայնասկաւառակը կ´ընդգրկէ վերջին տարիներուն իմ դաշնամուրային բոլոր գործերս` ժամանակագրական յաջորդականութեամբ:

-Համաշխարհային դասական, սիմֆոնիկ եւ ճազային գործերու հեղինակներէն որո՞ւն գործերը  Ձեզի առաւել հոգեհարազատ են:

– Դժուար  կը զգամ  առանձնացնելու յատուկ հեղինակներ, քանի որ անոնք շատ շատ են, բայց որպէս հեղինակ-կատարող եւ երաժշտահան, որուն երաժշտութիւնը կը բխի  ժողորդական ակունքներէն, կը ցանկայի առանձնացնել յատկապէս 20-րդ դարու հունգարացի երաժշտահան եւ դաշնակահար Պելա Պարտոկին, որուն ես առաւելապէս մօտ կը համարեմ իմ ստեղծագործական տեսակին, եւ որուն երաժշտութենէն  ես շատ բան սորված եմ: Ինծի համար մեծ ոգեշնչում  եղած է նաեւ Ամերիկացի երաժշտահան եւ դաշնակահար Ճորճ Կերշուինը` ճազային արուեստի իր իւրովի մատուցմամբ:

-Դուք  ուսանած էք  Ամերիկայի մէջ, կ’ապրիք եւ կը ստեղծագործէք Ամերիկայի մէջ . ո՞ւր է Ձեր սիրտը….

– Միացեալ Նահանգները կը համարեմ իմ երկրորդ հայրենիքս, քանի որ այն ինծի ապրելու եւ ստեղծագործելու բարենպաստ պայմաններ եւ կայանալու հնարաւորութիւն ընձեռած է, բայց աշխարհի ամենաթանկ ու հարազատ անկիւնը ինծի համար Հայաստանն է` այն հողը, որ ինծի կեանք ու ազգային պատկանելութիւն տուած է: Հայաստանը իմ տունս է, ուր ես միշտ պիտի վերադառնամ:

 

Զրուցեց Կարինէ Աւագեան

%d5%bf%d5%a1%d5%a9%d6%87-%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d6%80%d5%b5%d5%a1%d5%b63%d5%bf%d5%a1%d5%a9%d6%87-%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d6%80%d5%b5%d5%a1%d5%b64%d5%bf%d5%a1%d5%a9%d6%87-%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d6%80%d5%b5%d5%a1%d5%b61%d5%bf%d5%a1%d5%a9%d6%87-%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d6%80%d5%b5%d5%a1%d5%b65

 

Scroll Up