Հռոմի Պապի Հետ Մերձաւոր Արեւելքի Խաղաղութեան Համար «Աղօթող» Պատանիները. Աղօթք Առ Սուրիա

Յունիս 25-ին Հանրապետութեան հրապարակին վրայ Հռոմի Ֆրանչիսկոս Պապի ընդհանրական արարողութեան պիտի մասնակցին  Սուրիա ծնած, սակայն Սուրիական պատերազմէն ետք  Հայաստան տեղափոխուած` Սոնա Գարատանայեանը, Վանա Վարդանեանը եւ Յակոբ Չոլաքեանը: Հալէպի, Տէր Զօրի, Քեսապի մէջ ծնած պատանիները իրենց ծննդավայրէն բերուած մէկ բուռ հողով մասնակիցը կը դառնան ալեկոծեալ տարածաշրջանին խաղաղութեան հաստատման համար Հռոմի Պապի աղօթքին:

Կը ներկայացնենք սուրիահայ պատանիներուն մասին «Հայերն այսօր»-ի փոքրիկ անդրադարձը:

Սոնա Գարատանայեան

13-ամեայ Սոնա Գարատանայեան ծնած է Սուրիոյ Հալէպ քաղաքին մէջ: Սուրիական պատերազմը սկսելէն ետք` 2012 թուականի Օգոստոսին Սոնան ընտանիքին հետ տեղափոխուած է Հայաստան:

Հայոց ցեղասպանութենէն ետք  Սուրիան դարձած է այն երկիրը, որ ապաստան  տուած է Սոնայի նախնիներուն ու դարձած աղջկայ ծննդավայրը:

Սոնայի մեծհօր հայրը Կիլիկիոյ Չորք-Մարզուան գիւղէն է, մեծմօր մայրը` Այնթապէն:

Ընտանիքէն ներս առ այսօր սերունդէ-սերունդ կը փոխանցուի Հայոց ցեղասպանութիւնը վերապրած Սոնայի նախամօր պատմութիւնը:

«Իմ մեծմայրս նորածին  եղած է, երբ սկսած է Հայոց ցեղասպանութիւնը: Բազմանդամ ընտանիքը ստիպուած  եղած է հեռանալ Այնթապէն ու փախչիլ Քլիս, ծնողները նորածինը թոնիրի մէջ  թաքցուցած են այն մտադրութեամբ, որ յաջորդ օրը վերադառնան ու անոր ալ իրենց հետ տանին: Վերադառնալ կրցած են միայն երկու օր անց: Երբ կը բանան  թոնիրի բերանը, կը տեսնեն, որ երեխան ողջ է, սակայն թոնիրը կամաց կը ծխէ, որուն պատճառով այրած էին մեծմօրս ոտքի մատները: Այդպէս ալ` առանց ոտքի մատներու, ապրեցաւ մեծմայրս: Ու ամէն անգամ` որպէս Ցեղասպանութենէն մնացած դառը յիշողութիւն, ան իր առանց մատներու ոտքերը ցոյց կու տար»,-«Հայերն այսօր»-ին կը պատմէ Սոնան ու կ’աւելցնէ` որ եթէ մեծմայրս այդ ժամանակ մահանար, մեր ընտանիքը դժուար թէ գոյութիւն ունենար այսօր:

Սոնան այժմ կը յաճախէ Երեւանի Նելսոն Ստեփանեանի անուան թիւ 71 դպրոցը: Արդէն հասցուցած է ընդելուզուիլ Հայաստանի կեանքին, նոր ընկերներ ձեռք բերել: Հանրապետութեան հրապարակին վրայ կայանալիք ընդհանրական արարողութեան մասնակցելու եւ Հռոմի Ֆրանչիսկոս պապին մօտիկէն տեսնելու լուրը` շատ  ուրախութեամբ ընդունած է. «Շատ ուրախացայ, երբ ըսին, որ ես պէտք է մասնակցիմ Հանրապետութեան հրապարակին վրայ կայանալիք արարողութեան: Կը կարծեմ` հպարտութիւն է, որ Հռոմի պապը  հայրենիքդ կ’այցելէ, իսկ դուն պէտք է անոր նուիրուած ձեռնարկին մասնակիցը դառնաս: Ընկերներս երբ իմացան այդ մասին, ըսին` Երանի քեզի»:

Սոնան շատ բան չի յիշեր Սուրիական պատերազմէն, որովհետեւ պատերազմը սկսելէ անմիջապէս յետոյ` տեղափոխուած են Հայաստան: Բայց առ այսօր Սուրիոյ մէջ  մնացած են իր ընկերները, որոնց հետ մշտական կապի մէջ է. «Ես կ’ուզեմ, որ Սուրիոյ մէջ խաղաղութիւն հաստատուի եւ իմ ծննդավայրս կրկին իր հին կեանքին վերադառնայ: Ես խաղաղութիւն կ’ուզեմ նաեւ իմ հայրենիքիս` Հայաստանի համար: Չեմ ուզեր, որ պատերազմ ըլլայ իմ հայրենիքիս մէջ: Կը կարծեմ` ոեւէ մարդ չի ցանկար, որ կորսնցնէ իր հայրենիքը: Թէեւ շատ կը ցանկայի, որ  օր մը մենք կարենայինք վերադարձնել նաեւ Արեւմտեան Հայաստանը, մեր Արարատ սարը»:

Յակոբ  Չոլաքեան 

Յակոբ  Չոլաքեան բնիկ քեսապցի է, 13 տարեկան է: Ծնած է Գարատուրան գիւղին մէջ, ուր դարեր ի վեր ապրած են իր հայրական եւ մայրական տոհմերը` Չոլաքեանները եւ Սաղտճեանները:

Յակոբը յատուկ հետաքրքրութիւն ունի  իր հայրենի Քեսապի շրջանի հայոց պատմութեան, բարբառին եւ նիստուկացին նկատմամբ: Կրթութիւնը  ստացած է Հալէպի եւ Քեսապի ազգային վարժարաններուն մէջ: Հայրը Հալէպի մէջ հայերէնի ուսուցիչ եղած է:  2012-ին անոնք վերջնականապէս որոշած են  հաստատուիլ Քեսապի մէջ: «2014 թուականի Մարտ 21-ին, երբ  Թուրքիոյ  կողմէ պատերազմական խոշոր գործողութիւններ սկսան Քեսապի շրջաններուն մէջ, մեր ընտանիքը ամբողջ ժողովուրդին հետ ստիպուած ձգեց տունն ու տեղը եւ պատսպարուեցաւ Լաթաքիոյ հայոց եկեղեցւոյ բակին մէջ, ուր երկու շաբաթ մնալէ յետոյ` գացինք Լիբանան, ապա վերջնականապէս հաստատուեցանք Հայաստանի մէջ»,-«Հայերն այսօրի» հետ զրոյցին ըսաւ Յակոբը եւ աւելցուց, որ յաճախ ծնողներուն ցանկութիւն կը յայտնէր, որ զինք Հայաստան բերեն:

Հայաստան Յակոբին համար երբեք օտար երկիր չէ եղած: Այն իր հայրենիքն է: Ան  բաւականին շատ տեղեկութիւններ  գիտէ Հայաստանի բնութեան, Երեւանի,  ճարտարապետական կոթողներուն  եւ Արցախեան պատերազմին մասին: Մինչ Հայաստան գալն ալ արեւելահայերէն արդէն  կը կարդար  եւ կը հասկնար: Իսկ Երեւանի Պուշկինի անուան դպրոցի ուսուցիչները, դասընկերները, ուր կը յաճախէ  Յակոբը, օտարական չեն համարել զինք, իւրաքանչիւր հարցով օգնած են`ընտելանալու  նոր միջավայրին:

Հակառակ այս ամէնուն` Յակոբ  խորը կարօտ կը զգայ Միջերկրական ծովի ափին գտնուող հայրենի Գարատուրան գիւղին հանդէպ: Կարօտը ամոքելու  պատճառով ալ Երեւանի մէջ կը յաճախէ  «Վարք Հարանց»  պարախումբ, ուր Քեսապի ժողովրդական երգեր, պարերգեր եւ  պարեր կը սորվեցնեն:

Յունիս 25-ին Յակոբ Չոլաքեան  սփիւռքահայ երիտասարդներու հետ  Հանրապետութեան հրապարակին վրայ պիտի մասնակցի ընդհանրական արարողութեան եւ Խաղաղութեան աղօթքին:

Կը մաղթէ, որ Հռոմի Պապի  այցելութիւնը օրհնաբեր ըլլայ Հայաստանի, Արցախի եւ Սուրիոյ համար եւ կ’ըսէ. «Հնարաւորութիւն ունենալու պարագային  Հռոմի Պապին պիտի խնդրէ աղօթել, որպէսզի Սուրիոյ մէջ խաղաղութիւն հաստատուի»,- «Հայերն այսօրի» հետ զրոյցին ըսաւ Յակոբը:

Վանա Վարդանեան

Գեղեցկուհի Վանայի ընտանիքը Սուրիոյ Տէր Զօր քաղաքէն է,  վայր  մը, որ դարձաւ Ցեղասպանութենէն մազապուրծ հայորդիներու հանգրուանը: Վանայի մեծհօր հայրը այդ հայորդիներէն մէկն էր: Ան յաջողած է ողջ մնալ` 7 անգամ փրկուելով ջարդերու սարսափէն: Վերջին` 7-րդ անգամը ճակատագրական էր, քանի որ այս անգամ ան ստիպուած էր մեռած ձեւանալ` իրական մահէն խուսափելու համար:

Տէր Զօրի մէջ Վարդանեաններու ընտանիքը նոր բոյն կը հիւսէ` վերընձիւղուելով ու դառնալով  մեծ գերդաստան: Այդ գերդաստանի ամենաերիտասարդ շառաւիղներէն մէկուն` Վանայի ընտանիքը այսօր կ’ապրի Հայաստանի մէջ: Հայաստան  տեղափոխուած են  քանի մը տարի առաջ, երբ Սուրիոյ մէջ մոլեգնեց պատերազմը: Պատերազմի սկիզբը ընտանիքը ապաստան գտաւ Հալէպի մէջ, որն այն ժամանակ աւելի ապահով էր, քան Տէր Զօրը, իսկ երբ Հալէպի մէջ ալ սկսան ռումբեր որոտալ, տեղափոխուեցան Հայաստան` այստեղ կառուցելու ընտանիքի ապագան:

15-ամեայ Վանան այսօր կը յաճախէ «Քուանտ» վարժարան, ունի բազմաթիւ  ընկերներ ու երազանքներ: Ատոնցմէ մէկը ի կատար կ’ածուի այսօր` Հռոմի պապի մատուցած ընդհանրական արարողութեան` իր անմիջական մասնակցութեամբ: Իսկ ամենամեծ երազանքն է, որ իր ծննդավայրը` Տէր-Զօրը, որ իւրայատուկ խորհուրդ ունի հայ ժողովուրդին համար, վերագտնէ իր խաղաղութիւնը…

 

Scroll Up