«Կամ Ստրուկ Պէտք Է Ըլլաս Կամ` Կռուիս. Ուրիշ Ձեւ Չկայ…». Սուրիահայ Կաղապարագործ

Օրերս «Երեւան- Էքսփօ» ցուցահանդէսային համալիրին մէջ  կայացած «Նոր հեռանկարներ սուրիահայերու համար» ցուցահանդէսի  սուրիահայ մասնակիցներէն կաղապարագործ եւ  արտադրութեան աքսեսուարներ վաճառող Կարօ Քեշիշեանի հետ զրուցած է «Հայերն այսօր»-ի թղթակիցը: 

Կարօ՛, ի՞նչ տուաւ Ձեզի այդ ցուցահանդէսը` նոր ծանօթութիւննե՞ր, ակնկալուող նոր յաճախորդնե՞ր, յաջող առեւտու՞ր…

-Ես առաջին անգամ կը մասնակցիմ նման ցուցահանդէսի: Անշուշտ, հետաքրքիր էր, հաճելի. նոր ծանօթութիւններու սկիզբ եղաւ, իմ այցեքարթերը շատ այցելուներ վերցուցին, յոյսով եմ, որ այսուհետ աւելի շատ յաճախորդներ, պատուիրատուներ կ’ունենամ: Իսկ առեւտուր գրեթէ  չեղաւ: Այնուամենայնիւ, շատ  կարեւոր կը համարեմ  այսպիսի ցուցահանդէսները եւ շատ շնորհակալ եմ բոլոր կազմակերպիչներուն, աջակիցներուն, հիւրերուն, այցելուներուն, բոլոր անոնց, որոնք շահագրգռուած են սուրիահայերուն ինչ-որ կերպ սատար ըլլալու հարցով:

Կաղապարագործութիւնը   պապենական  արհե՞ստ է:

-Ո՛չ: Ես Սուրիոյ մէջ վարպետի մօտ  սորված եմ այդ արհեստը: Իմ ծննդավայրիս մէջ երկու գործարան ունէի, որոնցմէ մէկը աւերակ  դարձած է, իսկ միւսին ճակատագիրը անյայտ է, ոչ մէկ տեղեկութիւն չունիմ: Հիմա նոյն գործը  կը շարունակեմ Հայաստանի մէջ: Կ’ապրինք Կոտայքի մարզի Աբովեան քաղաքին մէջ, վարձու բնակարանի մէջ: Այդտեղ կը գտնուի իմ արհեստանոցս: Տարածքի համար շատ չեմ վճարեր, ծանօթ մարդ  է տարածք  տրամադրողը: Գո՛հ եմ, փա՛ռք Աստուծոյ, կրնամ ապրիլ, պահել ընտանիքս:

Գո՞հ էք, որ Հայրենիքի մէջ  հաստատուած էք:

-Այո՛: Սա՛  է մեր տունը, օտար երկիրը միշտ ալ  օտար կը մնայ: Իմ հարազատներս մեկնեցան Գանատա, Եգիպտոս, ինծի ու ծնողներուս  կը համոզեն, որ երթանք, սակայն ես իմ որոշումս կայացուցած եմ եւ չեմ կամենար որեւէ տեղ երթալ. վերջապէս մեր հողին վրայ ենք, շուրջբոլորը հայերէն կը  խօսին եւ ոչ թէ ` արաբերէն կամ ուրիշ  լեզուով: Ես այստեղ` Հայրենիքի մէջ  գտած եմ իմ երկրորդ կէսին` Ալային, որ  որպէս  կիտ` ուղեվար կ’աշխատի    «Հիւր սերվիս»- ի մէջ, իմ ուղեվարն էր պտոյտիս ժամանակ: Ամուսնացած ենք ու երջանիկ ընտանիք կազմած,  եւ  շուտով կը ծնի մեր բալիկը: Կ’ուզեմ, որ իմ երեխաս, իմ երեխաներս հայ հողին վրայ մեծնան, Մասիսի հայեացքին ներքոյ:

Շատո՞նց  հաստատուած էք Հայաստանի մէջ;

-Մօտաւորապէս 4 տարի է, որ Հայաստանի մէջ կ’ապրիմ: Սկիզբը միայնակ եկայ Հայաստան` շրջագայելու,  ապագայ կնոջս տեսայ, հաւնեցայ, եկայ, որպէսզի նշանուինք. եկայ ու մնացի, իսկ 15 օր անց եկան ծնողներս ու մնացինք այստեղ:

Կրնա՞ք Ձեր աշխատանքով  ընտանիք պահել:

-Փա՛ռք  Աստուծոյ,  քիչ մը դժուարութեամբ, սակայն կը կարենամ գործ ճարել: Ցաւօք,  իմ գործիքներս այնտեղէն չկրցայ բերել: Շնորհակալ եմ իմ գործընկերոջս, որ ինծի տեղ տուաւ, գործիքներ տրամադրեց:

Պատուէրներու համար ինչպէ՞ս կարելի է Ձեզ գտնել, ինչպէ՞ս  մարդիկ  կը գտնեն Ձեզի:

-Երեւանի մէջ գտնուող «Օվալ  պլաս» գործարանին համար ես շատ գործեր ըրած եմ, այդ մարդիկ հետս աշխատած  են, հարազատ  դարձած են, եւ հիմա, երբ գործեր կ’ըլլան, անոնք ի՛նծի կ’ըսեն: Մէկը միւսին ըսելով` իմ տեղս կը գտնեն ու կապ կը հաստատեն: Յոյս ունիմ, որ յետագային աւելի լաւ կ’ըլլայ:

Յարմարա՞ծ էք  Հայաստանի պայմաններուն, նոր միջավայրին:

-Այո՛, յարմարած ենք: Օրէնք սիրող մարդ եմ, քիչ մը անօրէնք երկիր եղած է, օրէնքները կա՛ն, խիստ են , պէ՛տք է օրէնքով շարժուիլ:Եթէ  վարձով չապրէինք, մեր սեփականը ունենայինք, աւելի լաւ կ’ըլլար: Ես այստեղէն որեւէ տեղ չեմ երթար: Մինչեւ  հիմա  վատ մարդու չեմ հանդիպած, թէեւ ամէն տեղ   լաւն ալ կայ, վատն ալ:

Հայրենասիրութեան առումով ովքե՞ր են աւելի հայրենասէր` այստեղի հայերը՞ , թէ՞ սուրիահայերը:

-Իմ կարծիքովս այն մարդը ,որ այստեղ ապրած է,  անոր համար  հայրենասիրութիւնը սովորական է , իսկ դուրսը ապրող հայերուն համար հայրենասիրութիւնը աւելի ցայտուն է, քանի որ կարօտ ունին:

Ղարաբաղեան առաջին պատերազմին ժամանակ   Սփիւռքէն շատ հայորդիներ մասնակցեցան ազատագրական պայքարին: Այս Ապրիլին  ազերիներու կողմէ սանձազերծած պատերազմի օրերուն եւ ատկէ յետոյ աշխարհի տարբեր ծագերու մէջ ապրող հայութիւնը իր ձայնը բարձրացուց, իր աջակցութիւնը բերաւ  Արցախ աշխարհին: Եթէ, Աստուած չընէ,  պատերազմական գործողութիւնները վերսկսին, Դուք  կը մեկնի՞ք  առաջնագիծ:

-Ի հարկէ՛ … Կամ ստրուկ պէտք է ըլլաս  կամ ալ` կռուող. ուրիշ ձեւ չկայ:

Շնորհակալութիւ՛ն, պարոն Քեշիշեան, բարո՛վ  թող ծնի Ձեր առջինեկը եւ, համաձայն  ՀՀ  սփիւռքի նախարարութեան որդեգրած հայկական աւանդական   օրհնանքին`   եօթ  որդիով սեղան նստիք: 

Կարինէ Աւագեան

Scroll Up